1. ۱چو خسرو دید کآن خواری بر او رفتبه کار خویشتن لَختی فرو رفت
2. ۲درستش شد که هرچ او کرد، بد کردپدر پاداش او بر جای خود کرد
3. ۳به سر بر زد ز دست خویشتن دستو زان غم ساعتی از پای ننشست
4. ۴شفیع انگیخت پیران کهُن راکه نزد شه برند آن سرو بُن را
5. ۵مگر شاه آن شفاعت در پذیردگناه رفته را بر وی نگیرد
6. ۶کفن پوشید و تیغ تیز برداشتجهان فریاد رستاخیز برداشت
7. ۷به پوزش پیش می‌رفتند پیرانپس اندر شاهزاده چون اسیر‌ان
8. ۸چو پیش تخت شد نالید غمناکبه رسمِ مجرمان غلتید بر خاک
9. ۹که شاها بیش ازینم رنج منمایبزرگی کن‌، به خردان بر ببخشای
10. ۱۰بدین یوسف مبین کآلوده گرگ استکه بس خُرد‌ست اگر جرمش بزرگ است
11. ۱۱هنوزم بوی شیر آید ز دندانمشو در خون من چون شیر خندان
12. ۱۲عنایت کن که این سرگشته فرزندندارد طاقت خشم خداوند
13. ۱۳اگر جرمی است‌، اینک تیغ و گردنز تو کشتن ز من تسلیم کردن
14. ۱۴که برگ هر غمی دارم درین راهندارم برگِ ناخشنودیِ شاه
15. ۱۵بگفت این و دگر ره بر سر خاکچو سایه سر نهاد آن گوهر پاک
16. ۱۶چو دیدند آن گروه، آن بردباریهمه بگریستند الحق به زاری
17. ۱۷وزان گریه که زاری بر مه افتادز گریه، های‌هایی بر شه افتاد
18. ۱۸که طفلی، خرد با آن نازنینیکند در کار از این‌سان خرده‌بینی
19. ۱۹به فرزندی که دولت، بَد نخواهدجز اقبال پدر با خود نخواهد
20. ۲۰چه سازد با تو فرزند‌ت‌، بیندیشهمان بیند ز فرزندان پس خویش
21. ۲۱به نیک و بد مشو در بند فرزندنیابت خود کند فرزند فرزند
22. ۲۲چو هرمز دید کآن فرزند مقبلمداوا‌ی روان و میوهٔ دل
23. ۲۳بدان فرزانگی و آهسته‌رایی استبدانست او که آن فرّ خدایی است
24. ۲۴سرش بوسید و شفقت بیش کردشولیعهد سپاه خویش کردش
25. ۲۵از آن حضرت چو بیرون رفت خسروجهان در ملک داد آوازهٔ نو
26. ۲۶رُخش سیمای عدل از دور می‌دادجهان‌داری ز رویش نور می‌داد