1. ۱مغنی غنا را درآور به جوشکه در باغ‌، بلبل نباید خموش
2. ۲مگر خاطرم را به جوش آوریمن گنگ را در خروش آوری
3. ۳همان فیلسوف جهان‌دیده گفتکه چون دانش آمد ره شاه رفت
4. ۴دهن مهر کرد ز می خوشگوارکه بنیاد شادی ندید استوار
5. ۵یکی روز کز صبح زرین نقاببه نظارگان رخ نمود آفتاب
6. ۶سکندر به آیین فرهنگ خویشملوکانه بَرشد به اورنگ خویش
7. ۷درآمد رقیبی که اینک ز راهفرستاده هندو آمد به شاه
8. ۸نماید که در حضرت شهریارپیام آورم باز خواهید بار
9. ۹بفرمود شه تا شتاب آورندمغان را سوی آفتاب آورند
10. ۱۰به فرمان شه سوی مغ تاختندرهش باز دادند و بنواختند
11. ۱۱درآمد مغ خدمت‌آموختهمغانه چو آتش برافروخته
12. ۱۲چو تابنده خورشید را دید زودبه رسم مغانش پرستش نمود
13. ۱۳به فرمان شاهش رقیبان دستنشاندند جایی‌که شاید نشست
14. ۱۴سخن می‌شد از هر دری دلپسندز خاک زمین تا به چرخ بلند
15. ۱۵به‌اندازه هر‌کس هنر می‌نمودبه گفتار خود قدر خود می‌فزود
16. ۱۶چو در هندو آمد نشاط سخنگل تازه رست از درخت کهن
17. ۱۷بسی نکته‌های گره‌بسته گفتکه آن دُر ناسفته را کس نسفت
18. ۱۸فلک را ز‌ِ لب حُقه پر‌نوش کردجهان را ز دُر حلقه در گوش کرد
19. ۱۹ثنای جهان‌دار گیتی‌پناهچنان گفت که‌افروخت آن بارگاه
20. ۲۰چو گشت از ثنا پیر پرداختهنقاب سخن شد برانداخته
21. ۲۱که تاریک پروانه‌ای سوی باغروان شد به امید روشن‌چراغ
22. ۲۲مگر کان چراغ‌، آشنایی دهدمن تیره را روشنایی دهد
23. ۲۳منم پیشوای همه هندوانبه اندیشه پیر و به قوّت جوان
24. ۲۴سخن‌های سربسته دارم بسیکه نگشاید آن بسته را هر‌کسی
25. ۲۵شنیدم کز این دور آموزگارسرآمد تویی بر همه روزگار
26. ۲۶خرد رشتهٔ دُر یکتای توستدرفش گره باز کن رای توست
27. ۲۷اگر‌چه خداوند تاجی و تختبر‌ِ دانشت نیز داده‌ست بخت
28. ۲۸اگر گفته را از تو یابم جوابپرستش بگردانم از آفتاب
29. ۲۹وگر ناید از شه جوابی به دستدگرباره بر خر توان رخت بست
30. ۳۰ولیکن نخواهم که جز شهریاررود در سخن هیچکس را شمار
31. ۳۱ز من پرسش و پاسخ آید ز توجواب سخن فرخ آید ز تو
32. ۳۲جهاندار گفتا بهانه مجویسخن هر چه پوشیده داری بگوی
33. ۳۳جهاندیده هندو زمین بوسه‌دادزبانی چو شمشیر هندی گشاد
34. ۳۴چو کرد آفرینی سزاوار شاهبپرسیدش از کار گیتی‌پناه
35. ۳۵که چون من ز خود رخت بیرون برمسوی آفریننده ره چون برم؟
36. ۳۶یکی آفریننده دانم که هستکجا جویمش چون شوم ره به‌دست؟
37. ۳۷نشانش پدید است و او ناپدیددر بسته را از که جویم کلید‌؟
38. ۳۸وجودش که صاحب معانی شده‌ستزمینی‌ست یا آسمانی شده‌ست
39. ۳۹در اندیشه یا در نظر جویمش؟چو پرسند جایش «کجا گویمش؟»
40. ۴۰کجا جای دارد ز بالا و زیر؟به حجت شود مرد پرسنده سیر
41. ۴۱جهاندار پاسخ چنین داد بازکه هم کوته‌ است این سخن هم دراز
42. ۴۲چو از خویشتن روی بر تافتیبه ایزد چنان دان که ره یافتی
43. ۴۳طلب کردن جای او رای نیستکه جای آفریننده را جای نیست
44. ۴۴نه کس راز او را تواند شمردنه اندیشه داند بدو راه برد
45. ۴۵بدان چیزها دارد اندیشه راهکه باشد بدو دیده را دستگاه
46. ۴۶خدا را نشاید در اندیشه جستکه دیو است هرچ آن ز اندیشه رست
47. ۴۷هر اندیشه‌ای کان بود در ضمیرخیالی بوَد آفرینش‌پذیر
48. ۴۸هرانچ او ندارد در اندیشه جایسوی آفریننده شد رهنمای
49. ۴۹به غفلت نشاید شد این راه راکه ابر از تو پنهان کند ماه را
50. ۵۰نشان بس بوَد کرده بر کردگارچو اینجا رسیدی هم اینجا بدار
51. ۵۱به ایزد‌شناسی همین شد قیاساز این نگذرد مرد ایزدشناس
52. ۵۲چو هندو جواب سکندر شنیدبه شب‌بازی‌ِ دیگر آمد پدید
53. ۵۳که هرچ از زمین باشد و آسماننهایت‌گهی باشدش بی‌گمان
54. ۵۴خبر دِه که بیرون از این بارگاهبه چیزی دگر هست‌، یا نیست راه؟
55. ۵۵اگر هست‌، چون زان کس آگاه نیست‌؟وگر نیست بر نیستی راه نیست
56. ۵۶جهاندار گفت از حساب کهنبه آزرم‌تر سکه‌زن بر سخن
57. ۵۷برون ز‌آسمان و زمین بر‌متازکه نایی به سررشتهٔ خویش باز
58. ۵۸فلک بر تو زان هفت مَنْدَل کشیدکه بیرون ز مندل نشاید دوید
59. ۵۹از این مندل خون نشاید گذشتکه چرخ ایستاده‌ست با تیغ و تشت
60. ۶۰حصاری‌ست این بارگاه بلنددر او گشته اندیشه‌ها شهر‌بند
61. ۶۱چو اندیشه زاین پرده درنگذردپسِ پرده راز پی چون برد؟
62. ۶۲نجوید دگر پردهٔ راز راخبرهای انجام و آغاز را
63. ۶۳بدین داستان‌ها زند رهنمایکه نادیده را نیست اندیشه جای
64. ۶۴گر اندیشی آن‌را که نادیده‌ایچو نیکو ببینی خطا دیده‌ای
65. ۶۵بسا کس که من دیده انگاشتمخیالش در اندیشه بنگاشتم
66. ۶۶سرانجام چون دیدمش وقت کارنه آن بود کز وی گرفتم شمار
67. ۶۷جهانی دگر هست پوشیده‌رویبه آنجا توان کردن این جستجوی
68. ۶۸دگرباره گفتش به من گوی راستکه مُلک جهان بر دو قسمت چراست؟
69. ۶۹جهانی بدین خوبی آراستنچه باید جهانی دگر خواستن؟
70. ۷۰چو پیداست کاینجا توانیم زیستبه آنجا سفر کردن از بهر چیست؟
71. ۷۱چو آنجا نشستن‌گه آمد درستبه اینجا گذشتن چه باید نخست؟
72. ۷۲خردمند شه گفت: ای ساده‌مردچنین دان و از دل فروشوی گرد
73. ۷۳که ایزد دو گیتی بدان آفریدکه آنجا بود گنج و اینجا کلید
74. ۷۴در اینجا کنی کشت و کار نویدر آنجا برِ کشته را بدروی
75. ۷۵در این گردد از حال خود هرچه هستدر آن بر یکی حال باید نشست
76. ۷۶دو پرگار برزد جهان‌آفریندر این آفرینش در آن آفرین
77. ۷۷پُلست این و بر پل بباید گذشتبه دریا بود سیل را بازگشت
78. ۷۸چو چشمه روان گردد از کوهساربه دریاش باید گرفتن قرار
79. ۷۹دگرباره پرسید هندوی پیرکه جان چیست در پیکر‌ِ جان‌پذیر‌؟
80. ۸۰نماید مرا کآتشی تافته‌ستشراری از او کالبد یافته‌ست
81. ۸۱فرو مردن‌ِ جان و آتش یکی‌ستدر این بد بو‌َد گر کسی را شکی‌ست
82. ۸۲چو آتش در او گرم‌دل گشت شاهبه تندی در او کرد لختی نگاه
83. ۸۳بدو گفت که‌اهریمنی سان‌ِ توستاگر جانی آتش بو‌َد‌، جان توست
84. ۸۴نخواندی؟ که جان چون سفر‌ساز گشتاز آن کس که آمد بدو بازگشت
85. ۸۵چو ز آتش بود جنبش جان نخستبه دوزخ توان جای او باز جست
86. ۸۶دگر آنکه گفتی به وقت فراغفرو مردن جان بود چون چراغ
87. ۸۷غلط گفته‌ای جان علوی گراینمیرد ولیکن شود باز جای
88. ۸۸حکایت ز شخصی که او جان سپردچه گویند؟ جان داد یا جان بمرد‌؟
89. ۸۹بگویند جان داد و این نیست زَرقز داده بوَد تا فرو مرده فرق
90. ۹۰ز جان درگذر‌، کان فروغی‌ست پاکز نور الهی نه از آب و خاک
91. ۹۱دگرگونه هندو سخن کرد سازبه پرسیدن خوابش آمد نیاز
92. ۹۲که بینندهٔ خواب را در خیالچه نیرو برون آورد پر و بال؟
93. ۹۳که منزل به منزل رود کوه و دشتببیند جهان در جهان سرگذشت
94. ۹۴چو بیننده آنجاست، این خفته کیست؟و گر نقشبند آن شد‌، این نقش چیست؟
95. ۹۵به پاسخ دگرباره شد شاه تیزکه خواب از خیالی بود خانه‌خیز
96. ۹۶خیال همه خواب‌ها خانگی‌ستدر آن آشنایی‌، نه بیگانگی‌ست
97. ۹۷اگر مرده‌، گر زنده بینی به خوابز شمع تو می‌خیزد آن نور و تاب
98. ۹۸نماینده اندیشهٔ پاک توستنموده تمنای‌ِ ادراک‌ توست
99. ۹۹گرت در دل آید که راز نهفتچرا گشت پیدا بر آنکس که خفت؟
100. ۱۰۰روان چون برهنه شود در خیال‌؟نپوشد بر او صورت هیچ حال‌؟
101. ۱۰۱نبینی؟ کسی کاو ریاضتگر استبه بیداری آن گنج را رهبر است
102. ۱۰۲همان بیند آن مرد بیدار هوشکه دیگر کس از خواب و خواب از سروش
103. ۱۰۳دگر باره هندو درآمد به گفتگهر کرد با نوک الماس جفت
104. ۱۰۴که بی چشم ِ بَد شاهی‌یی ده مراز چشم بد آگاهی‌یی ده مرا
105. ۱۰۵چه نیروست در جنبش چشم بد‌؟که نیکوی خود را کند چشم‌زد‌؟
106. ۱۰۶از او کارگر‌تر‌، جهان‌آزمایندیده است بینندهٔ جان‌گزای
107. ۱۰۷همه‌چیز را که‌آزمایش رسدچو دیده پسندد فزایش رسد
108. ۱۰۸جز او را که هرچ او پسند آوردسر و گردنش زیر بند آورد
109. ۱۰۹به هر حرفتی در که دیدیم ژرفدرستی ندیدیم در هیچ حرف
110. ۱۱۰همین یک کماندار شد کز نخستبر آماج‌گه تیر او شد درست
111. ۱۱۱بگو تا چه نیروست نیروی او؟سپند از چه برد آفت از خوی او؟
112. ۱۱۲چه دانم که من چشم بد دیده‌ام؟پسندیده‌؟ یا ناپسندیده‌ام‌؟
113. ۱۱۳جهاندار گفتش که صاحب‌قیاسچنین آرد از رای‌ِ معنی‌شناس
114. ۱۱۴که بر هر‌چه گردد نظر جای‌گیرگذر بر هوایی کند ناگزیر
115. ۱۱۵بر آن‌چیز کارَد همی‌تاختنکند با هوا رای دم ساختن
116. ۱۱۶بُنه چون درآرد بدان رخنه‌گاههوا نیز باید در آن رخنه راه
117. ۱۱۷هوا گر هوایی بوَد سودمنددر ارکان آن چیز ناید گزند
118. ۱۱۸مزاج هوا چون بود زهرناکبیندازد آن چیز را در مغاک
119. ۱۱۹هوایی بد است آنکه بر چشم زدبد آرد به همراهی چشم بد
120. ۱۲۰ولیکن به نزدیک من در نهفتجز این علتی هست کان کس نگفت
121. ۱۲۱نه چشم بد است آنچنان کارگرکه نقش رونده‌ست پیش نظر
122. ۱۲۲چو بیند عجب‌کاری‌یی در خیالبه تأدیب چشمش دهد گوشمال
123. ۱۲۳تعجب روا نیست در راه اونباید جز او در نظرگاه او
124. ۱۲۴چو نقش حریفی شگفت آیدشدغا باختن در گرفت آیدش
125. ۱۲۵گرفتار کن را دهد پیچ‌پیچبدان تا نگردد گرفتار هیچ
126. ۱۲۶کسی را که چشمی رسد ناگهاندهن‌درّه‌اش اوفتد در دهان
127. ۱۲۷رسانندهٔ چشم را جوش خونبخاری ز پیشانی آرد برون
128. ۱۲۸به این هر دو معنی شناسند و بسکه این چشم‌زن بود و آن چشم‌رس
129. ۱۲۹سپند از پی آن شد افروختهکه آفت به آتش شود سوخته
130. ۱۳۰فسونگر دگرگونه گفته‌ست رازکه چون با سپند آتش آمد فراز
131. ۱۳۱رسد بر فلک دود مشگین‌سپندفلک خود ز ره باز دارد گزند
132. ۱۳۲دگرباره هندویِ رومی‌پرستدرآورد پولاد هندی به‌دست
133. ۱۳۳که از نیک و بد مرد اختر‌سگالخبر چون دهد؟ چون زند نقش فال‌؟
134. ۱۳۴ز نقشی که از کار ناید برونبه نیک و به بد چون شود رهنمون‌؟
135. ۱۳۵چنین گفتش آن مایهٔ ایزدیکه هرچ آن ز نیکی رسد یا بدی
136. ۱۳۶هر آیینه در نقش این گنبد استاگر نیک‌، نیک‌ست اگر بد بد است
137. ۱۳۷سگالندهٔ فال چون قرعه راندز طالع تواند همی نقش خواند
138. ۱۳۸نمودار طالع نماید درستز تخمی که خواهد دران زرع رُست
139. ۱۳۹خدایی که هست آفرینش‌پناهچو بیند نیازی در این عرضه‌گاه
140. ۱۴۰به اندازهٔ آنکه باشد نیازنماید به ما بودنی‌های راز
141. ۱۴۱فرستد سروشی و با او کلیدکند راز سربسته بر ما پدید
142. ۱۴۲از آن باده هندو چنان مست شدکه یکباره شمشیر‌ش از دست شد
143. ۱۴۳دگرباره پرسید کز چین و زنگورق‌های صورت چرا شد دو رنگ‌؟
144. ۱۴۴چو یکسان بود رنگ‌ها در لویدچرا این سیه گشت و آن شد سپید‌؟
145. ۱۴۵جهاندار گفت این گراینده‌گویدو رنگ‌ست‌، یکی‌رنگی از وی مجوی
146. ۱۴۶دوروی‌ست خورشید آیینه‌وشیکی روی در چین یکی در حبش
147. ۱۴۷به رویی کند روی‌ها را چو ماهبه رویی دگر روی‌ها را سیاه
148. ۱۴۸چو هندوی دانا به چندین سؤالزبون شد ز فرهنگ دانش‌سگال
149. ۱۴۹به تسلیم شه بوسه بر خاک زدشه از خرمی سر بر افلاک زد
150. ۱۵۰همه زیرکان بر چنان هوش و رایدمیدند و خواندند نام خدای