1. ۱مهین‌بانو دلش دادی شب و روزبدان تا نشکند ماهِ دل‌افروز
2. ۲یکی روزش به خلوت پیش خود خواندکه عمرش آستین بر دولت افشاند
3. ۳کلید گنج‌ها دادش که برگیرکه پیشت مرد خواهد مادر پیر
4. ۴درآمد کارِ اندامش به سستیبه بیماری کشید از تن‌درستی
5. ۵چو روزی چند بر وی رنج شد چیرتن از جان سیر شد جان از جهان سیر
6. ۶جهان از جان شیرینش جدا کردبه شیرین هم جهان هم جان رها کرد
7. ۷فرو شد آفتابش در سیاهیبنه در خاک برد از تخت شاهی
8. ۸چنین است آفرینش را ولایتکه باشد هر بهاری را نهایت
9. ۹نیامد شیشه‌ای از سنگ در دستکه باز آن شیشه را هم سنگ نشکست
10. ۱۰فغان زین چرخ کز نیرنگ‌سازیگَهی شیشه کند گَه شیشه‌بازی
11. ۱۱به اول عهد زنبور انگبین کردبه آخر عهد باز آن انگبین خورد
12. ۱۲بدین قالب که بادش در کلاه استمشو غَره که مشتی خاک راه است
13. ۱۳ز بادی کاو کلاه از سر کند دورگیاه آسوده باشد سرو رنجور
14. ۱۴بدین خان کاو بنا بر باد داردمشو غَره که بد بنیاد دارد
15. ۱۵چه می‌پیچی درین دام گلوپیچ؟که جوزی پوده بینی در میانْ هیچ
16. ۱۶چو روباهان و خرگوشان منه گوشبه روبه‌بازیِ این خوابِ خرگوش
17. ۱۷بسا شیر شکار و گرگ جنگیکه شد در زیر این روبه پلنگی
18. ۱۸نظر کردم ز روی تجربت هستخوشی‌های جهان چون خارش دست
19. ۱۹به اول دست را خارش خوش افتدبه آخر دست بر دست آتش افتد
20. ۲۰همیدون جام گیتی خوش‌گوار استبه اول مستی و آخر خمار است
21. ۲۱رها کن غم که دنیا غم نَیَرزدمکن شادی که شادی هم نَیَرزد
22. ۲۲اگر خواهی جهان در پیش کردنشکم‌واری نخواهی بیش خوردن
23. ۲۳گرت صد گنج هست ار یک درم نیستنصیبت زین جهان جز یک شکم نیست
24. ۲۴همی تا پای دارد تن‌درستیز سختی‌ها نگیرد طبع سستی
25. ۲۵چو برگردد مزاج از استقامتبه دشواری به دست آید سلامت
26. ۲۶دهان چندان نماید نوش‌خندیکه یابد در طبیعت نوش‌مندی
27. ۲۷چو گیرد ناامیدی مرد را گوشکند راه رهایی را فراموش
28. ۲۸جهان تلخ است خوی تلخ‌ناکشبه کم خوردن توان رست از هلاکش
29. ۲۹مشو پرخواره چون کرمان در این گوربه کم خوردن کمر دربند چون مور
30. ۳۰ز کم خوردن کسی را تب نگیردز پر خوردن به روزی صد بمیرد
31. ۳۱حرام آمد علف تاراج کردنبه دارو طبع را محتاج کردن
32. ۳۲چو باشد خوردن نان گل‌شکروارنباشد طبع را با گل‌شکر کار
33. ۳۳چو گل‌بن هر چه بگذاری بخنددچو خوردی گر شکر باشد بگندد
34. ۳۴چو دنیا را نخواهی، چند جویی؟بِدو پویی، بَدِ او چند گویی؟
35. ۳۵غم دنیا کسی در دل نداردکه در دنیا چو ما منزل ندارد
36. ۳۶درین صحرا کسی کاو جای‌گیر استز مُشتی آب و نانش ناگزیر است
37. ۳۷مکن دل‌تنگی ای شخصت گلی تنگکه بد باشد دلی تنگ و گلی تنگ
38. ۳۸جهان از نام آن کس ننگ داردکه از بهر جهان دل تنگ دارد
39. ۳۹غم روزی مخور تا روز ماندکه خود روزی‌رسان روزی رساند
40. ۴۰فلک با این همه ناموس و نیرنگشب و روز ابلقی دارد کهن لنگ
41. ۴۱بر این ابلق که آمد شد گزیندچو این آمد فرود آن برنشیند
42. ۴۲در این سیلاب غم کز ما پدر بردپسر چون زنده مانَد چون پدر مرد؟
43. ۴۳کسی کاو خون هندویی بریزدچو وارث باشد آن خون برنخیزد
44. ۴۴چه فرزندی تو با این تُرک‌تازی؟که هندوی پدرکش را نوازی
45. ۴۵بزن تیری بدین کوژ کمان‌پشتکه چندین پشت بر پشت تو را کشت
46. ۴۶فلک را تا کمان بی‌زه نگرددشکار کس در او فربه نگردد
47. ۴۷گوزنی را که ره بر شیر باشدگیا در زیر پی شمشیر باشد
48. ۴۸تو ایمن چون شدی بر ماندن خویش؟که داری باد در پس چاه در پیش
49. ۴۹مباش ایمن که این دریای خاموشنکرده است آدمی خوردن فراموش
50. ۵۰کدامین ربع را بینی ربیعی؟کزان بُقعه برون ناید بقیعی
51. ۵۱جهان آن به که دانا تلخ گیردکه شیرین‌زندگانی تلخ میرد
52. ۵۲کسی کز زندگی با درد و داغ استبه وقت مرگ خندان چون چراغ است
53. ۵۳سرانی کز چنین سر پُرفسوسندچو گل گردن‌...ن را دست‌بوسند
54. ۵۴اگر واعظ بود گوید که چون کاهتو بفکن تا منش بردارم از راه
55. ۵۵و گر زاهد بود صد مرده کوشدکه تو بیرون کنی تا او بپوشد
56. ۵۶چو نامد در جهان پاینده چیزیهمه ملک جهان نَرزَد پشیزی
57. ۵۷ره‌آورد عدم ره‌توشهٔ خاکسرشت صافی آمد گوهر پاک
58. ۵۸چنین گفتند دانایان هشیارکه نیک و بد به مرگ آید پدیدار
59. ۵۹بسا زن‌نام کآن جا مرد یابیبسا مردا که رویش زرد یابی
60. ۶۰خداوندا چو آید پای بر سنگفتد کشتی در آن گردآبهٔ تنگ
61. ۶۱نظامی را به آسایش رسانیببخشی و به بخشایش رسانی