1. ۱مبارک‌روزی از خوش‌روزگاراننشسته بود شیرین پیش یاران
2. ۲سخن می‌رفتشان در هر نوردیچنانک آید ز هر گرمی و سردی
3. ۳یکی عیش گذشته یاد می‌کردبِدان تاریخ دل را شاد می‌کرد
4. ۴یکی افسانهٔ آینده می‌خواندکه شادی بیش‌تر خواهیم از این راند
5. ۵ز هر شیوه سخن کآن دل‌نواز استبگفتند آن چه واگفتن دراز است
6. ۶سخن چون شد مسلسل عاقبت کارستونِ بیستون آمد پدیدار
7. ۷به خنده گفت با یاران دل‌افروزعلم بر بیستون خواهم زد امروز
8. ۸ببینم کآهنین بازوی فرهادچگونه سنگ می‌بُرّد به پولاد
9. ۹مگر زان سنگ و آهن روزگاریبه دل‌گرمی فُتد بر من شراری
10. ۱۰بفرمود اسب را زین برنهادنصبا را مهد زرین برنهادن
11. ۱۱نبود آن روز گلگون در وثاقشبر اسبی دیگر افتاد اتفاقش
12. ۱۲برون آمد چه گویم چون بهاریبه زیبایی چو یغمایی‌نگاری
13. ۱۳روان شد، نرگسان پرخواب گشتهچو صد خرمن گل سیراب گشته
14. ۱۴بدان نازک‌تنی و آب‌داریچو مرغی بود در چابک‌سواری
15. ۱۵چنان چابک‌نشین بود آن دل‌آرامکه برجستی به زین مقدار دَه گام
16. ۱۶ز نعلش بر صبا مسمار می‌زدزمین را چون فلک پرگار می‌زد
17. ۱۷چو آمد با نثار مشک و نسرینبرِ آن کوهِ سنگین کوهِ سیمین
18. ۱۸ز عکس روی آن خورشید رخشانز لعل آن سنگ‌ها شد چون بَدخشان
19. ۱۹چو کوهی کوهکن را نزد خود خواندوز آن جا کوه‌تن زی کوه‌کن راند
20. ۲۰به یاد لعل او فرهادِ جان‌کنکننده کوه را چون مردِ کان‌کن
21. ۲۱ز یار سنگ‌دل خرسنگ می‌خوردولیکن عربده با سنگ می‌کرد
22. ۲۲عیار دست‌بردش را در آن سنگترازویی نیامد راست در چنگ
23. ۲۳به شخص کوه‌پیکر کوه می‌کندغمی در پیش چون کوه دماوند
24. ۲۴درون سنگ از آن می‌کند مادامکه از سنگش برون می‌آمد آن کام
25. ۲۵رخ خارا به خون لعل می‌شستمگر در سنگ خارا لعل می‌جست
26. ۲۶چو از لعل لب شیرین خبر یافتبه سنگ خاره‌در گفتی گهر یافت
27. ۲۷به دستش آهن از دل گرم‌تر گشتبه آهن سنگش از گل نرم‌تر گشت
28. ۲۸به دستی سنگ را می‌کند چون گلبه دیگر دست می‌زد سنگ بر دل
29. ۲۹دلش را عشق آن بت می‌خراشیدچو بت بودش چرا بت می‌تراشید
30. ۳۰شکرلب داشت با خود ساغری شیربه دستش داد کاین بر یاد من گیر
31. ۳۱ستد شیر از کف شیرین جوان‌مردبه شیرینی چه گویم چون شکر خورد
32. ۳۲چو شیرین ساقی‌ای باشد هم‌آغوشنه شیر‌، ار زهر باشد هم شود نوش
33. ۳۳چو عاشق مست گشت از جام باقیز مجلس عزم رفتن کرد ساقی
34. ۳۴شد اندامش گران از زر کشیدنفرو ماند اسبش از گوهر کشیدن
35. ۳۵نه اسب ار کوه زر بودی ندیمشسقط گشتی به زیر کوه سیمش
36. ۳۶چنین گویند که‌اَسب بادرفتارسقط شد زیر آن گنجِ گهربار
37. ۳۷چو عاشق دید کآن معشوق چالاکفرو خواهد فتاد از باد بر خاک
38. ۳۸به گردن اسب را با شهسوارشز جا برداشت و آسان کرد کارش
39. ۳۹به قصرش برد از آن‌سان نازپروردکه مویی بر تن شیرین نیازرد
40. ۴۰نهادش بر بساط نوبتی‌گاهبه نوبت‌گاه خویش آمد دگر راه
41. ۴۱همان آهن‌گری با خاره می‌کردهمان سنگی به آهن پاره می‌کرد
42. ۴۲شده بر کوه کوهی بر دل تنگسری بر سنگ می‌زد بر سر سنگ
43. ۴۳چو آهو سبزه‌ای بر کوه دیدهز شورستان به گورستان رمیده