1. ۱جهان‌سالار خسرو هر زمانیبه چربی جستی از شیرین نشانی
2. ۲هزارش بیش‌تر صاحب‌خبر بودکه هر یک بر سر کاری دگر بود
3. ۳گر انگشتی زدی بر بینی آن ماهملک را یک به یک کردندی آگاه
4. ۴در آن مدت که شد فرهاد را دیدنه کوه‌، آن قلعهٔ پولاد را دید
5. ۵خبر دادند سالار جهان راکه چون فرهاد دید آن دل‌ستان را
6. ۶درآمد زور دستش را شکوهیبه هر زخمی ز پای افکند کوهی
7. ۷از آن ساعت نشاطی درگرفته‌ستز سنگ آیینِ سختی برگرفته‌ست
8. ۸بدان آهن که او سنگ آزمون کردتواند بیستون را بی‌ستون کرد
9. ۹کلنگی می‌زند چون شیر جنگیکلنگی نه که آن باشد کلنگی
10. ۱۰بچربد روبَه اَر چربیش باشدو گر با گرگ هم‌حربیش باشد
11. ۱۱چو از دینار جو را بیش‌تر بارترازو سر بگرداند ز دینار
12. ۱۲اگر ماند بدین قوّت یکی ماهز پشت کوه بیرون آورَد راه
13. ۱۳مَلِک بی‌سنگ شد زان سنگ سفتنکه بایستش به ترک لعل گفتن
14. ۱۴به پرسش گفت با پیران هشیارچه باید ساختن تدبیر این کار
15. ۱۵چنین گفتند پیران خردمندکه گر خواهی که آسان گردد این بند
16. ۱۶فرو کن قاصدی را کز سر راهبِدو گوید که شیرین مرد ناگاه
17. ۱۷مگر یک چندی افتد دستش از کاردرنگی در حساب آید پدیدار
18. ۱۸طلب کردند نا‌فرجام‌گوییگره‌پیشانی‌یی دل‌تنگ‌رویی
19. ۱۹چو قصاب از غضب خونی‌نشانیچو نفاط از بروت آتش‌فشانی
20. ۲۰سخن‌های بدش تعلیم کردندبه زر وعده به آهن بیم کردند
21. ۲۱فرستادند سوی بیستونششده بر ناحفاظی رهنمونش
22. ۲۲چو چشم شوخ او فرهاد را دیدبه دستش دشنهٔ پولاد را دید
23. ۲۳بسان شیر وحشی جسته از بندچو پیل مست‌گشته کوه می‌کند
24. ۲۴دلش در کار شیرین گرم گشتهبه دستش سنگ و آهن نرم گشته
25. ۲۵از آن آتش که در جان و جگر داشتنه از خویش و نه از عالم خبر داشت
26. ۲۶به یاد روی شیرین بیت می‌گفتچو آتش تیشه می‌زد کوه می‌سُفت
27. ۲۷سوی فرهاد رفت آن سنگ‌دل‌مردزبان بگشاد و خود را تنگ‌دل کرد
28. ۲۸که ای نادان غافل در چه کاری‌؟چرا عمری به غفلت می‌گذاری‌؟
29. ۲۹بگفتا بر نشاط نام یاریکنم زین‌سان که بینی دست‌کاری
30. ۳۰چه یار آن یار کاو شیرین زبان استمرا صد بار شیرین‌تر ز جان است
31. ۳۱چو مرد ترش‌روی تلخ‌گفتاردم شیرین ز شیرین دید در کار
32. ۳۲برآورد از سر حسرت یکی بادکه شیرین مرد و آگه نیست فرهاد
33. ۳۳دریغا آن چنان سرو شغب‌ناکز باد مرگ چون افتاد بر خاک
34. ۳۴ز خاکش عنبر افشاندند بر ماهبه آب دیده شستندش همه راه
35. ۳۵هم آخر با غمش دم‌ساز گشتندسپردندش به خاک و بازگشتند
36. ۳۶در او هر لحظه تیغی چند می‌بستبه رویش‌در دریغی چند می‌بست
37. ۳۷چو گفت آن زلف و آن خال ای دریغازبانش چون نشد لال ای دریغا‌؟!
38. ۳۸کسی را دل دهد کاین راز گوید؟نبیند ور ببیند بازگوید‌؟
39. ۳۹چو افتاد این سخن در گوش فرهادز طاق کوه چون کوهی درافتاد
40. ۴۰برآورد از جگر آهی چنان سردکه گفتی دورباشی بر جگر خورد
41. ۴۱به زاری گفت که‌آوخ رنج بُردَمندیده راحتی‌، در رنج مُردَم
42. ۴۲اگر صد گوسفند آید فرا‌پیشبَرَد گرگ از گله‌، قربانِ درویش
43. ۴۳چه خوش گفت آن گلابی با گلستانکه هر چت باز باید داد مستان
44. ۴۴فرورفته به خاک آن سرو چالاکچرا بر سر نریزم هر زمان خاک
45. ۴۵ز گل‌بن ریخته گل‌برگ خندانچرا بر من نگردد باغ زندان‌؟
46. ۴۶پریده از چمن کبک بهاریچرا چون ابر نخروشم به زاری‌؟
47. ۴۷فرو مرده چراغ عالم‌افروزچرا روزم نگردد شب بدین روز‌؟
48. ۴۸چراغم مرد‌، بادم سرد از آن استمَه‌ام رفت‌، آفتابم زرد از آن است
49. ۴۹به شیرین در عدم خواهم رسیدنبه یک تک تا عدم خواهم دویدن
50. ۵۰صلای درد شیرین در جهان دادزمین بر یاد او بوسید و جان داد
51. ۵۱زمانه خود جز این کاری نداندکه اندوهی دهد‌، جانی ستاند
52. ۵۲چو کارافتاده گردد بینواییدرش درگیرد از هر سو بلایی
53. ۵۳به هر شاخ گلی کاو درزند چنگبه جای گل ببارد بر سرش سنگ
54. ۵۴چنان از خوش‌دلی بی‌بهر گرددکه در کامش طبرزد زهر گردد
55. ۵۵چنان تنگ آید از شوریدن بختکه بَرباید گرفتش زین جهان رخت
56. ۵۶عنان عمر از این‌سان در نشیب استجوانی را چنین پا در رَکیب است
57. ۵۷کسی یابد ز دوران رستگاریکه بردارد عمارت زین عماری
58. ۵۸مسیحا‌وار در دیری نشیندکه با چندان چراغش کس نبیند
59. ۵۹جهان دیو است و وقت دیو بستنبه خوش‌خو‌یی توان زین دیو رستن
60. ۶۰مکن دوزخ به خود بر خوی بد رابهشت دیگران کن خوی خود را
61. ۶۱چو دارد خوی تو مردم‌سرشتیهم اینجا و هم آنجا در بهشتی
62. ۶۲مخسب ای دیده چندین غافل و مستچو بیدار‌ان برآور در جهان دست
63. ۶۳که چندان خُفت خواهی در دل خاککه فرموشت کند دوران افلاک
64. ۶۴بِدین پنجاه ساله حقه‌باز‌یبِدین یک مُهره گِل تا چند نازی‌؟
65. ۶۵نه پنجه سال اگر پنجه هزار استسرش بر نِه که هم ناپایدار است
66. ۶۶نشاید آهنین‌تر بودن از سنگببین تا ریگ چون ریزد به فرسنگ
67. ۶۷زمین نطعی است‌، ریگش چون نریزد‌؟که بر نطعی چنین جز خون نریزد
68. ۶۸بسا خونا که شد بر خاک این دشتسیاووشی نرست از زیر این تشت
69. ۶۹هر آن ذره که آرد تندباد‌یفریدونی بود یا کیقباد‌ی
70. ۷۰کفی گل در همه روی زمی نیستکه بر وی خون چندین آدمی نیست
71. ۷۱که می‌داند که این دِیر کهن‌سال‌‌؟چه مدت دارد و چون بودش احوال
72. ۷۲به هر صد سال دوری گیرد از سرچو آن دوران شد آرد دور دیگر
73. ۷۳نماند کس که بیند دور او رابدان تا در نیابد غور او را
74. ۷۴به روزی چند با دوران دویدنچه شاید دیدن و چه‌توان شنیدن‌؟
75. ۷۵ز جور و عدل در هر دور سازی‌ستدر او داننده را پوشیده‌راز‌ی‌ست
76. ۷۶نمی‌خواهی که بینی جور بر جورنباید گفت راز دور با دور
77. ۷۷شب و روز ابلقی شد تند‌، زنهار‌!بدین ابلق عنان خویش مسپار
78. ۷۸به صد فن گر نمایی ذوفنونینشاید بُرد از این ابلق حرونی
79. ۷۹چو گربه خویشتن تا کی پرستی‌؟بیفکن از بغل گربه که رستی
80. ۸۰فلک چندان که دیگ خاک را پختنرفت از خوی او خامی چو کیمخت
81. ۸۱قمار‌ستان چرخ نیم‌...بسی پرمایه را برده است مایه
82. ۸۲عروس خاک اگر بدر منیر استبه دست باد کن امرش که پیر است
83. ۸۳مگر خسفی که خواهد بودن از بادطلاق امر خواهد خاک را داد
84. ۸۴گر آن باد آید و گر ناید امروزتو بر خاکی چنین مشعل میفروز
85. ۸۵در این یک مشت خاک‌، ای خاک در مشت‌!گر افروزی چراغ از هر ده انگشت
86. ۸۶نشد ممکن که این خاک خطرناکبر انگشت بریده برکند خاک
87. ۸۷تو بی‌اندام ازین اندام سستیکه گاهی رخنه دارد گَه درستی
88. ۸۸فرود افتادن آسان باشد از باماگر در ره نباشد کسر اندام
89. ۸۹نبینی مرد بی‌اندام در خواب‌؟نرنجد گر فتد صد تیر پرتاب‌؟
90. ۹۰ترنج از دود گوگرد آن ندیدهکه ما زین نُه ترنج نارسیده
91. ۹۱چو یوسف زین ترنج ار سر نتابیچو نارنج از زلیخا زخم یابی
92. ۹۲سحرگه مست شو سنگی براندازز نارنج و ترنج این خوان بپرداز
93. ۹۳برون افکن بُنه زین دار‌ِ نُه‌درمگر که‌ایمن شوی زین مار نُه‌سر
94. ۹۴نفس کاو خواجه‌تاش زندگانی استز ما پرورده باد خزانی است
95. ۹۵اگر یک دم زنی بی‌عشق مرده‌ستکه بر ما یک‌به‌یک دم‌ها شمرده‌ست
96. ۹۶بباید عشق را فرهاد بودنپس آن گاهی به مردن شاد بودن
97. ۹۷مهندس دستهٔ پولاد تیشهز چوب نار‌ِ تر کردی همیشه
98. ۹۸ز بهر آن که باشد دستگیر‌شبه دست‌اندر بود فرمان‌پذیر‌ش
99. ۹۹چو بشنید این سخن‌های جگرتابفراز کوه کرد آن تیشه پرتاب
100. ۱۰۰سنان در سنگ رفت و دسته در خاکچنین گویند خاکی بود نمناک
101. ۱۰۱از آن دسته برآمد شوشه ناردرختی گشت و بار آورد بسیار
102. ۱۰۲از آن شوشه کنون گر نار یابیدوای درد هر بیمار یابی
103. ۱۰۳نظامی گر ندید آن ناربن رابه دفتر در چنین خواند این سخن را