1. ۱سراینده چنین افکند بنیادکه چون در عشق شیرین مرد فرهاد
2. ۲دل شیرین به درد آمد ز داغشکه مرغی نازنین گم شد ز باغش
3. ۳بر آن آزاد سرو جوی‌بار‌یبسی بگریست چون ابر بهاری
4. ۴به رسم مِهترانش حِله بر بستبه خاکش داد و آمد باد در دست
5. ۵ز خاکش گنبد‌ی عالی برافراختوز آن گنبد زیارت‌خانه‌ای ساخت
6. ۶خبر دادند خسرو را چپ و راستکه از ره زحمت آن خار برخاست
7. ۷پشیمان گشت شاه از کردهٔ خویشوز آن آزار گشت آزردهٔ خویش
8. ۸در اندیشید و بود اندیشه را جایکه باد افراه را چون دارد او پای
9. ۹کسی کاو با کسی بد ساز گرددبِدو روزی همان بد باز گردد
10. ۱۰در این غم روز و شب اندیشه می‌کردوزین اندیشه هم روزی قفا خورد
11. ۱۱دبیر خاص را نزدیک خود خواندکه بر کاغذ جواهر داند افشاند
12. ۱۲گُلش فرمود در شِکر سرشتنبه شیرین نامهٔ شیرین نوشتن
13. ۱۳نخستین پیکر آن نقش دل‌بندتَولا کرده بر نام خداوند
14. ۱۴به نام روشنایی‌بخش بینشکه روشن‌چشم از او گشت آفرینش
15. ۱۵پدید آرندهٔ اِنسی و جانیاثرهای زمینی و آسمانی
16. ۱۶فلک را کرده گردان بر سر خاکزمین را جای گردش‌گاه افلاک
17. ۱۷پس از نام خدا و نام پاکانبرآورده حدیث دردناکان
18. ۱۸که شاه نیکوان شیرین دل‌بندکه خوانندش شکرخایان شکرخند
19. ۱۹شنیدم کز پی یاری هوس‌ناکبه ماتم نوبتی زد بر سر خاک
20. ۲۰ز سنبل کرد بر گل مشک‌بیزیز نرگس بر سمن سیماب‌ریزی
21. ۲۱دو تا کرد از غمش سرو روان رابه نیلوفر بدل کرد ارغوان را
22. ۲۲سمن را از بنفشه طَرْف بربسترطب‌ها را به زخم استخوان خَست
23. ۲۳به لاله تختهٔ گل را تراشیدبه لؤلؤ گوشهٔ مه را خراشید
24. ۲۴پرند ماه را پیوند بگشادز رخ برقع، ز گیسو بند بگشاد
25. ۲۵جهان را سوخت از فریاد کردنبه زاری دوستان را یاد کردن
26. ۲۶چنین آید ز یاران شرط یاریهمین باشد نشان دوست‌داری
27. ۲۷بر آن حمال کوه‌افکن ببخشودبه سر زانوبه‌زانو کوه پیمود
28. ۲۸غریبی کُشته بیش ارزد فغانیجهان گو تا بر او گرید جهانی
29. ۲۹بدین‌سان عاشقی در غم بمیرد؟چون او باد آن که زو عبرت نگیرد
30. ۳۰حساب از کار او دور است ما رادل از بهر تو رنجور است ما را
31. ۳۱چو دانم سخت رنجیدی ز مرگشکه مُرد و هم نمی‌گویی به تَرکش
32. ۳۲چرا بایستش اول کشتن از دردچو کشتی چند خواهی اندهش خورد
33. ۳۳غمش می‌خور که خونش هم تو خوردیعزیزش کن که خوارش هم تو کردی
34. ۳۴اگر صد سال بر خاکش نشینیاز او خاکی‌تری کس را نبینی
35. ۳۵چو خاک ار صد جگر داری به دستینیابی مثل او شیرین پرستی
36. ۳۶ولیکن چون ندارد گریه سودیچه باید بی‌کباب انگیخت دودی
37. ۳۷به غم خوردن نکردی هیچ تقصیرچه شاید کرد با تاراج تقدیر
38. ۳۸بنا بر مرگ دارد زندگانینخواهد زیستن کس جاودانی
39. ۳۹تو روزی‌، او ستاره‌‌، ای دل‌افروز‌!فرومیرد ستاره چون شود روز
40. ۴۰تو صبحی، او چراغ ار دل پذیردچراغ آن بِهْ که پیش از صبح میرد
41. ۴۱تو هستی شمع و او پروانهٔ مستچو شمع آید رود پروانه از دست
42. ۴۲تو باغی و او گیاهی کز تو خیزدگیاه آن بِهْ که هم در باغ ریزد
43. ۴۳تو آتش طبعی او عود بلا‌کشبسوزد عود چون بفروزد آتش
44. ۴۴اگر مرغی پرید از گلستانتپرستد نسر طایر ز آسمانت
45. ۴۵و گر شد قطره‌ای آب از سبو‌یتبسا دجله که سر دارد به جویت
46. ۴۶چو مانَد بَدر‌، گو بشکن هلالیچو خوبی هست، ازو کم گیر خالی
47. ۴۷اگر فرهاد شد شیرین بمانادچه باک از زرد گل‌؟ نسرین بماناد
48. ۴۸نویسنده چو از نامه بپرداختزمین بوسید و پیش خسرو انداخت
49. ۴۹به قاصد داد خسرو نامه را زودستد قاصد ببرد آن جا که فرمود
50. ۵۰چو شیرین دید کآمد نامهٔ شاهرخ از شادی فروزان کرد چون ماه
51. ۵۱سه جا بوسید و مُهر نامه برداشتوز او یک حرف را ناخوانده نگذاشت
52. ۵۲جگر‌ها دید مشک‌اندود کردهطبرزد‌های زهر‌آلود کرده
53. ۵۳قصب‌هایی در او پیچیده صد ماررطب‌هایی در او پوشیده صد خار
54. ۵۴همه مقراضه‌های پرنیان‌پوشهمه زهر‌أب‌های خوش‌تر از نوش
55. ۵۵نه صبر آن که این شربت بنوشدنه جای آن که از تندی بجوشد
56. ۵۶به سختی و به رنج آن رنج و سختیفروخورد از سر بیدار‌بختی