1. ۱در اندیش ای حکیم از کار ایامکه پاداش عمل باشد سرانجام
2. ۲نماند ضایع ار نیک است اگر دونکمر‌بسته بدین کار است گردون
3. ۳چو خسرو بر فسوس مرگ فرهادبه شیرین آن چنان تلخی فرستاد
4. ۴چنان افتاد تقدیر الهیکه بر مریم سرآمد پادشاهی
5. ۵چنین گویند شیرین تلخ‌زهریبه خوردش داد از آن کاو خورد بهری
6. ۶و گر می‌راست خواهی بگذر از زهربه زهرآلود همت بردش از دهر
7. ۷به همت هندوان چون برستیزندز شاخ خشک برگ تَر بریزند
8. ۸فسون‌سازان که از مَه مُهره سازندبه چشم‌افسای همت حقه بازند
9. ۹چو مریم روزهٔ مریم نگه داشتدهان دربست از آن شِکّر که شه داشت
10. ۱۰برست از چنگ مریم شاه عالمچنانک آبستنان از چنگ مریم
11. ۱۱درخت مریمش چون از بر افتادز غم شد چون درخت مریم آزاد
12. ۱۲ولیک از بهر جاه و احترامشز ماتم داشت آیینی تمامش
13. ۱۳نرفت از حرمت‌ش بر تخت ماهینپوشید از سلب‌ها جز سیاهی
14. ۱۴چو شیرین را خبر دادند از این کارهمش گل در حساب افتاد، هم خار
15. ۱۵به نوعی شاد‌مان گشت از هلاکشکه رست از رشک بردن جان پاکش
16. ۱۶به دیگر نوع غم‌گین گشت و دل‌سوزکه عاقل بود و می‌ترسید از آن روز
17. ۱۷ز بهر خاطر خسرو یکی ماهز شادی کرد دست خویش کوتاه
18. ۱۸پس از ماهی که خار از ریش برخاستجهان را این غبار از پیش برخاست
19. ۱۹دلش تخم هوس فرمود کشتنجواب نامهٔ خسرو نوشتن
20. ۲۰سخن‌هایی که او را بود در دلفشاند از طَیرَگی چون دانه در گل
21. ۲۱نویسنده چو بر کاغذ قلم زدبه ترتیب آن سخن‌ها را رقم زد
22. ۲۲سخن را از حلاوت کرد چون قندسر‌آغاز سخن را داد پیوند
23. ۲۳بنام پادشاه پادشاهانگناه‌آمرز مشتی عذر‌خواهان
24. ۲۴خداوندی که ما را کارساز استز ما و خدمت ما بی‌نیاز است
25. ۲۵نه پیکر خالق پیکر‌نگارانبه حیرت زین شمار اختر‌شماران
26. ۲۶زمین تا آسمان خورشید تا ماهبه ترکستان فضلش هندوی راه
27. ۲۷دهد بی‌حق خدمت خلق را قوتنگارد بی‌قلم در سنگ یاقوت
28. ۲۸ز مرغ و مور در دریا و در کوهنماند جاودان کس را در اندوه
29. ۲۹گه نعمت دهد نقصان‌پذیریکند هنگام حیرت دست‌گیری
30. ۳۰چو از شکرش فرامش‌کار گردیمبمالد گوش تا بیدار گردیم
31. ۳۱به حکم اوست در قانون بینشتغیُّر‌های حال آفرینش
32. ۳۲گَهی راحت کند قسمت گَهی رنجگَهی افلاس پیش آرد گَهی گنج
33. ۳۳جهان را نیست کاری جز دورنگیگَهی رومی نماید، گاه زنگی
34. ۳۴گَه از بی‌داد این، آن را دهد دادگَه از تیمار آن، این را کند شاد
35. ۳۵چه خوش گفتا لهاوری به طوسیکه مرگ خر بود سگ را عروسی
36. ۳۶نه هر قسمت که پیش آید نشاط استنه هر پایه که زیر افتد بساط است
37. ۳۷چو روزی‌بخش ما روزی چنین کردگَهی روزی دوا باشد، گَهی درد
38. ۳۸خردمند آن بود کاو در همه کاربسازد گاه با گُل، گاه با خار
39. ۳۹جهان‌دار مهین‌، خورشیدِ آفاقکه زد بر فرق هفت اورنگ شش طاق
40. ۴۰جهان دارد به زیر پادشاهیسری و با سری صاحب‌کلاهی
41. ۴۱بهشت از حضرتش میعاد‌گاهی استز باغ دولتش طوبا گیاهی است
42. ۴۲درین دوران که مه تا ماهی اوراستز ماهی تا به ماه آگاهی اوراست
43. ۴۳خبر دارد که روز و شب دو رنگ استنَوالش گه شکر گاهی شرنگ است
44. ۴۴درین صندل‌سرای آبنوسیگَهی ماتم بود، گاهی عروسی
45. ۴۵عروس شاه اگر در زیر خاک استعروسان دگر دارد‌، چه باک است
46. ۴۶فلک زان داد بر رفتن دلیریشکه بود آگه ز شاه و زودسیریش
47. ۴۷از او بِهْ گر چه شه را هم‌دمی نیستشهنشه زود سیر آمد غمی نیست
48. ۴۸نظر بر گل‌سِتانی دیگر آردو زو بِهْ دل‌سِتانی در بر آرد
49. ۴۹دریغ آن است کآن لعبت نماندو گر نه هر که ماند عیش راند
50. ۵۰مرنج ای شاه نازک‌دل بدین رنجکه گنج است آن صنم در خاک به گنج
51. ۵۱مخور غم کآدمی غم برنتابدچو غم گفتی زمین هم برنتابد
52. ۵۲برنجد نازنین از غم کشیدننسازد نازکان را غم چشیدن
53. ۵۳عنان آن بِهْ که از مریم بتابیکه گر عیسی شوی گَردَش نیابی
54. ۵۴اگر در تخته رفت آن نازنین‌جفتبه ترک تخت شاهی چون توان گفت
55. ۵۵به مِی بنشین، ز مژگان مِی چه ریزی؟غمت خیزد گر از غم برنخیزی
56. ۵۶نه هر کش پیش‌میری پیش میردبدین سختی غمی در پیش گیرد
57. ۵۷تو زی! کاو مُرد و هر کاو زاد روزیبه مرگش تن بباید داد روزی
58. ۵۸به نالیدن مکن بر مرده بی‌دادکه مرده صابری خواهد نه فریاد
59. ۵۹چو کار کالبد گیرد تباهینه درویشی به کار آید نه شاهی
60. ۶۰ز بهر چشمه‌ای مخروش و مخراشز فیض دجله‌ای گو یک قطره کم باش
61. ۶۱به شادی بر لب شط جام‌جم گیرکهن‌زنبیلی از بغداد کم گیر
62. ۶۲دل نغنوده‌، بی‌او بغنواد‌َتچنان که‌ز دیده رفت‌، از دل رواد‌ت
63. ۶۳اگر سروی شد از بُستان عالمتو باقی مان که هستی جان عالم
64. ۶۴مخور غم تا توانی باده خور شادمبادا کز سرت مویی برَد باد
65. ۶۵اگر هستی شود دور از تو از دستبحمدالله چو تو هستی همه هست
66. ۶۶تو دُرقدری و دُر، تنها نکوترتو لعلی، لعل، بی‌همتا نکوتر
67. ۶۷به تنهایی قناعت کن چو خورشیدکه هم‌سر شرک شد در راه جمشید
68. ۶۸اگر با مرغ باید مرغ را خفتتو سیمرغی‌، بُوَد سیمرغْ بی‌جفت
69. ۶۹مرنج ار با تو آن گوهر نماندتو کانی‌‌، کان ز گوهر دَر نمانَد
70. ۷۰سر آن به‌تر که او هم‌سر نداردگُهر آن بِهْ که هم‌گوهر ندارد
71. ۷۱گر آهویی ز صحرا رفت بگذارکه در صحرا بود زین جنس بسیار
72. ۷۲و گر یک دانه رفت از خرمن شاهفدا بادش فلک با خرمن ماه
73. ۷۳گلی گر شد چه باید دید خاریعوض باشد گلی را نوبهار‌ی
74. ۷۴بتی گر کسر شد کسری بمانادغم مریم مخور عیسی بماناد