1. ۱چو خسرو نامهٔ شیرین فروخوانداز آن شیرین‌سخن عاجز فروماند
2. ۲به خود گفتا جواب است این‌، نه جنگ استکلوخ‌انداز را پاداش سنگ است
3. ۳جواب‌ِ آن‌چه بایستش دریدنشنیدم آن‌چه می‌باید شنیدن
4. ۴دگر باره شد از شیرین شکرخواهکه غوغای مگس برخاست از راه
5. ۵ز کارآشوبی مریم برآسودرطب بی‌استخوان شد، شمع بی‌دود
6. ۶چو مریم کرد دست از جشن کوتاهجهان چون جشن مریم گشت بر شاه
7. ۷چو دشمن شد‌، همه کاری به کام استیکی آب از پس دشمن تمام است
8. ۸به شیرین چند چربی‌ها فرستادبه روغن نرم کرد آهن ز پولاد
9. ۹بت فرمان‌برش فرمان پذیرفتکه دردی داشت کان درمان پذیرفت
10. ۱۰به خسرو پیش از آنش بود پندارکزان نیکوترش باشد طلب‌کار
11. ۱۱فرستد مهد و در کاوینش آردبه مهد خود عروس‌آیینش آرد
12. ۱۲به دفترها عتاب آغاز می‌کردعتابش بیش می‌شد ناز می‌کرد
13. ۱۳متاع نیکویی بر کار می‌دیدبها می‌کرد‌، چون بازار می‌دید
14. ۱۴متاع از مشتری یابد رواییبه دیده قدر گیرد روشنایی
15. ۱۵ز بهر سود خود این پند بنیوشمتاعی کآن بنخرند از تو‌، مفروش
16. ۱۶در آن دیده است دولت سودمندیکه چون یابی روایی‌، در نبندی
17. ۱۷ملک دم داد و شیرین دم نمی‌خوردز ناز خویش مویی کم نمی‌کرد
18. ۱۸چو عاجز گشت از آن ناز به خروارنهاد اندیشه را بر چارهٔ کار
19. ۱۹که یاری مهربان آرد فرا چنگبه رهواری همی‌رانَد خرِ لنگ
20. ۲۰سر و کاری ز بهر خویش گیردسر از کاری دگر در پیش گیرد
21. ۲۱ز هر قومی حکایت باز می‌جُستنگیرد مرد زیرک کار خود سست