1. ۱جهان خسرو که تا گردون کمر بستکُلَه‌داری چون او بر تخت ننشست
2. ۲به روز بار کاو را رای بودیبه پیشش پنج صف بر پای بودی
3. ۳نخستین صف توان‌گر داشت در پیشدویم صف بود حاجت‌گار و درویش
4. ۴سوم صف جای بیماران بی‌زورهمه رسته به مویی از لب گور
5. ۵چهارم صف به قومی متصل بودکه بند پایشان مسمار دل بود
6. ۶صف پنجم گنه‌کاران خونیکه کس کس را نپرسیدی که چونی
7. ۷به پیش خونیان ز امیدواریمثال آورده خط رستگاری
8. ۸ندا برداشته دارندهٔ بارکه هر صف زیر خود بینند زنهار
9. ۹توان‌گر چون سوی درویش دیدیشمار شکر بر خود بیش دیدی
10. ۱۰چو در بیمار دیدی چشم درویشگرفتی بر سلامت شکر در پیش
11. ۱۱چو دیدی سوی بندی مرد بیماربه آزادی نمودی شکر بسیار
12. ۱۲چو بر خونی فتادی چشم ِ بندیگشادی لب به شکر بِه‌ْپسندی
13. ۱۳چو خونی دیدی امید رهاییفزودی شمع شکرش روشنایی
14. ۱۴در‌ِ خسرو همه‌ساله بدین دادچو مصر از شُکر بودی شکّرآباد
15. ۱۵به مِی بنشست روزی بر سر تختبدین حرفت حریفی کرد با بخت
16. ۱۶به گِرداگرد تخت طاقدیس‌شدهان تاج‌داران خاک‌لیسش
17. ۱۷همه تمثال‌های آسمانیرصد بسته بر آن تخت کیانی
18. ۱۸ز میخ ماه تا خرگاه کیواندر او پرداخته ایوان بر ایوان
19. ۱۹کواکب را ز ثابت تا به سیاردقایق با دَرَج پیموده مقدار
20. ۲۰به ترتیب گُهرهای شب‌افروزخبر داده ز ساعات شب و روز
21. ۲۱شناسایی که انجم را رصد رانداز آن تخت آسمان را تخته برخواند
22. ۲۲کسی کاو تخت خسرو در نظر داشتهزاران جام کیخسرو ز بر داشت
23. ۲۳چنین تختی نه تختی کآسمانیبر او شاهی نه شه‌، صاحب‌قرانی
24. ۲۴چو پیلی‌، گر بوَد پیل آدمی‌رویچو شیر‌، ار شیر باشد عنبرین‌موی
25. ۲۵زمین تا آسمان رانی گشادهثریا تا ثری خوانی نهاده
26. ۲۶ارم را خشک بُد در مجلسش جامفلک را حلقه بُد بر درگهش نام
27. ۲۷بزرگی بایدت دل در سخا بندسر کیسه به برگ گندنا بند
28. ۲۸دِرم‌داری که از سختی درآیدسر و کارش به بدبختی گراید
29. ۲۹به شادی شغل عالم دَرج می‌کنخراجش می‌ستان و خرج می‌کن
30. ۳۰چنین می‌ده چنان کش می‌ستانیو گر بدْهی و نستانی‌، تو دانی
31. ۳۱جهان‌داری به تنها کرد نتوانبه تنهایی جهان را خورد نتوان
32. ۳۲بداند هر که با‌تدبیر باشدکه تنهاخوار تنهامیر باشد
33. ۳۳مخور تنها گرت خود آب جوی استکه تنهاخور چو دریا تلخ‌خوی است
34. ۳۴بباید خویشتن را شمع کردنبه کار دیگران پا جمع کردن
35. ۳۵ببین قارون چه برد از گنج دنیانیَرزد گنج دنیا، رنج دنیا
36. ۳۶به رنج آید به‌دست این خود سلیم استچو از دستت رود‌، رنجی عظیم است
37. ۳۷چو آید رنج باشد‌، چون شود رنجتهی‌دستی شرف دارد بدین گنج
38. ۳۸ملک پرویز که‌ز جمشید بگذشتبه گنج‌افشانی از خورشید بگذشت
39. ۳۹بُدش با گنج دادن خنده‌ناکیچو خاکش گنج و او چون گنج خاکی
40. ۴۰دو نوبت خوان نهادی صبح تا شامخورش با کاسه دادی، باده با جام
41. ۴۱کشیده مائده یک میل در میلمگس را گاو دادی، پشه را پیل
42. ۴۲ز حلواها که بودی گرد خوانشندانستی چه خوردی میهمانش
43. ۴۳ز گاو و گوسفند و مرغ و ماهیندانم چند‌ چندانی که خواهی
44. ۴۴چو بزمش بوی خوش را ساز دادیصبا وام ریاحین باز دادی
45. ۴۵به هنگام بخور عود و عنبرخراج هند بودی خرج مجمر
46. ۴۶چو خورد خاص او بر خوان رسیدیگوارش تا به خوزستان رسیدی
47. ۴۷کبابی تر بخوردی اول روزبر او سوده یکی در شب‌افروز
48. ۴۸ز بازرگان عُمان دُر نهانیبه دَه مَن زر خریده، زر کانی
49. ۴۹شنیدم کز چنان دُر باشد آرامرطوبت‌های اصلی را در اندام
50. ۵۰یک اسب بور ازرق‌چشم نوزادمعطر کرده چون ریحان بغداد
51. ۵۱ز شیر مادرش چوپان بریدهبه شیر گوسفندش پروریده
52. ۵۲بفرمودی تنوری بستن از سیمکه بودی خرج او دخل یک اقلیم
53. ۵۳در او دَه پانزده مَن عود ِ چون مشکبسوزاندی به جای هِیمه خشک
54. ۵۴چو بریان شد کباب خوانش این بودتنور و آتش و بریانش این بود
55. ۵۵به خوان زر نهادندی فراپیشهزار و هفتصد مثقال کم بیش
56. ۵۶بخوردی زان نواله لقمه‌ای چندچو مغز پسته و پالودهٔ قند
57. ۵۷نظر کردی به محتاجان درگاهکجا چشمش درافتادی ز ناگاه
58. ۵۸بدو بخشیدی آن زرینه‌خوان راتنور و هر چه آلت بودی آن را
59. ۵۹زهی خوانی که طباخان نورشچنین نانی برآرند از تنورش
60. ۶۰دگر روزی که خوان لاجوردیگرفتی از تنور صبح زردی
61. ۶۱همان پیشینه رسم آغاز کردیتنور و خوانی از نو ساز کردی
62. ۶۲همه روز این شگرفی بود کارشهمه عمر این روش بود اختیارش
63. ۶۳چو وقت آمد نماند آن پادشاییبه کاری نامد آن کار و کیایی
64. ۶۴شرف خواهی به گرد مقبلان گردکه زود از مقبلان مقبل شود مَرد
65. ۶۵چو بر سنبل چَرَد آهوی تاتارنسیمش بوی مشک آرد به بازار
66. ۶۶دگر آهو که خاشاک است خوردشبه جای مشک خاشاک است گِردش
67. ۶۷پدر کاز من روانش باد پرنورمرا پیرانه پندی داد مشهور
68. ۶۸که از بی‌دولتان بگریز چون تیرسرا در کوی صاحب‌دولتان گیر
69. ۶۹چو صبحت گر شبی باید بِهْ از روزچراغ از مشعل روشن برافروز
70. ۷۰بهای در بزرگ از بهر این استکز اول با بزرگان هم‌نشین است