1. ۱دگر ره لعبت طاووس‌پیکرگشاد از دُرج لؤلؤ تَنگ شکر
2. ۲روان کرد از عقیق آن نقش زیباسخن‌هایی نگارین‌تر ز دیبا
3. ۳کز آن افزون که دوران جهان استشب و روز و زمین و آسمان است
4. ۴جهان‌داور، جهان‌دارِ جهان بادزمانه حکم‌کِش، او حکم‌ران باد
5. ۵به فراشی کواکب در جنابشبه سرهنگی سعادت در رکابش
6. ۶مرا در دل ز خسرو صد غبار استز شاهی بگذر آن دیگر شمار است
7. ۷هنوزم ناز دولت می‌نماییهنوز از راه جباری درآیی
8. ۸هنوزت در سر از شاهی غرور استدریغا کاین غرور از عشق دور است
9. ۹تو از عشق من و من بی‌نیازیتو را شاهی رسد یا عشق‌بازی
10. ۱۰درین گرمی که باد سرد بایددل آسان است با دل درد باید
11. ۱۱نیاز آرد کسی کو عشق باز استکه عشق از بی‌نیازان بی‌نیاز است
12. ۱۲نسازد عاشقی با سرفرازیکه بازی برنتابد عشق‌بازی
13. ۱۳من آن مرغم که بر گل‌ها پریدمهوای گرم تابستان ندیدم
14. ۱۴چو گل بودم، ملک‌بانویِ سَقلابکنون دژبانوی شیشه‌ام چو گلاب
15. ۱۵چو سبزه لب به شیر برف شستمچو گل بر چشمه‌های سرد رستم
16. ۱۶درین گور گلین و قصر سنگینبه امید تو کردم صبر چندین
17. ۱۷چو زر پالودم از گرمی کشیدنفسردم چون یخ از سردی چشیدن
18. ۱۸نه دستی کاین جرس بر هم توان زدنه غم‌خواری که با او دم توان زد
19. ۱۹همه وقتی تو را پنداشتم یارهمه جایی تو را خواندم وفادار
20. ۲۰تو هرگز در دلم جایی نکردیچو دل‌داران مدارایی نکردی
21. ۲۱مرا دیگر ز کشتن کی بود بیمکه جان کردم به شمشیر تو تسلیم
22. ۲۲ترازو بر زمین چون یابد آهنگحسابش خاک به‌تر داند از سنگ
23. ۲۳گرم عقلی بود جایی نشینمو‌گر‌نه بینم از خود آن چه بینم
24. ۲۴گر از من خود نیاید هیچ کاریکه بر شاید گرفت از وی شماری
25. ۲۵زنم چندان تظلم در زمانهکه هم تیری نشانم بر نشانه
26. ۲۶چرا باید که چون من سرو آزادبود در بند محنت مانده ناشاد
27. ۲۷هنوزم در دل از خوبی طرب‌هاستهنوزم در سر از شوخی شغب‌هاست
28. ۲۸هنوزم هندوان آتش پرستندهنوزم چشم چون ترکان مستند
29. ۲۹هنوزم غنچهٔ گل ناشکفته‌ستهنوزم دُر دریایی نسفته‌ست
30. ۳۰هنوزم لب پر آب زندگانی استهنوزم آب در جوی جوانی است
31. ۳۱رخم سر خیل خوبان طراز استکمینه خیل‌تاشم کبر و ناز است
32. ۳۲ولی‌نعمت ریاحین را نسیممولیعهد شکر دُر یتیمم
33. ۳۳چراغ از نور من پروانه گرددمه نو بیندم دیوانه گردد
34. ۳۴عقیق از لعل من بر سر خورد سنگگل رویم ز روی گل برد رنگ
35. ۳۵ترنج غبغبم را گر کنی یادزنخ بر خود زند نارنج بغداد
36. ۳۶چو سیب رخ نهم بر دست شاهانسبد واپس برد سیب سپاهان
37. ۳۷به هر دُر کز لب و دندان ببخشمدلی بستانم و صد جان ببخشم
38. ۳۸من آرم در پلنگان سرفرازیغزالان از من آموزند بازی
39. ۳۹گوزن از حسرت این چشم چالاکز مژگان زهر پالاید نه تریاک
40. ۴۰گر آهو یک نظر سوی من آردخراج گردنم بر گردن آرد
41. ۴۱به نازی روم را در جست‌وجویمبه بویی با خُتن در گفت‌وگویم
42. ۴۲بهار انگشت‌کش شد در نکوییهر انگشتم دو صد چون اوست گویی
43. ۴۳بدین تری که دارد طبع مهتابنیآرد ریختن بر دست من آب
44. ۴۴چو یاقوتم نَبیذ خام گیردبه رشوت با طبرزد جام گیرد
45. ۴۵بهشت از قصر من دارد بسی نورعیار از نار ...م برد حور
46. ۴۶به غمزه گر‌چه ترکی دل‌ستانمبه بوسه دل‌نوازی نیز دانم
47. ۴۷ز بس کآورده‌ام در چشم‌ها نورز ترکان تنگ‌چشمی کرده‌ام دور
48. ۴۸ز تنگی کس به چشمم در نیآیدکسی با تنگ‌چشمان بر نیآید
49. ۴۹چو بر مه مشگ را زنجیر سازمبسا شیرا کزو نخجیر سازم
50. ۵۰چو لعلم با شکر ناورد گیردتو مرد آر آن‌گَهی تا مرد گیرد
51. ۵۱شکر هم‌شیرهٔ دندان من شدوفا هم‌شهری پیمان من شد
52. ۵۲جهانی ناز دارم، صد جهان شرمدری در خشم دارم، صد در آزرم
53. ۵۳لب لعلم همان شکرفشان استسر زلفم همان دامن‌کشان است
54. ۵۴ز خوش نقلی که می در جام ریزمشکر در دامن بادام ریزم
55. ۵۵اگر‌چه نار سیمین گشت سیبمهمان عاشق‌کُشِ عاقل‌فریبم
56. ۵۶رخم روزی که بفروزد جهان رابه زرنیخی فروشد ارغوان را
57. ۵۷ز رعنایی که هست این نرگس مستنیآلاید به خون هر کسی دست
58. ۵۸چه شورش‌ها که من دارم درین سرچه مسکینان که من کُشتم بر این در
59. ۵۹برو تا بر تو نگشایم به خون دستکه در گردن چنین خونم بسی هست
60. ۶۰نخورده زخم دستِ راست برداربه دستِ چپ کند عشقم چنین کار
61. ۶۱تو سنگین‌دل شدی من آهنین‌جانچنان دل را نشاید جز چنین جان