Sonnet 36: Let me confess that we two must be twain

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1بگذار اعتراف کنم که ما دو، باید جدا باشیم،•Let me confess that we two must be twain,
2. 2هرچند که عشق‌های تقسیم‌ناپذیرمان یکی است:•Although our undivided loves are one:
3. 3پس آن لکه‌هایی که با من می‌مانند،•So shall those blots that do with me remain,
4. 4بدونِ کمکِ تو، تنها بر من بار خواهد بود.•Without thy help, by me be borne alone.
5. 5در دو عشقِ ما، تنها یک حُرمت هست،•In our two loves there is but one respect,
6. 6هرچند که در زندگی‌مان، کینه‌ای جداکننده هست،•Though in our lives a separable spite,
7. 7که گرچه تنها اثرِ عشق را دگرگون نمی‌کند،•Which though it alter not love's sole effect,
8. 8باز هم ساعت‌های شیرین را از لذتِ عشق می‌رُباید.•Yet doth it steal sweet hours from love's delight.
9. 9من ممکن است دیگر تو را به‌جا نیاورم،•I may not evermore acknowledge thee,
10. 10تا گناهِ آه‌بَرانگیزِ من به تو شرم ندهد،•Lest my bewailed guilt should do thee shame,
11. 11و تو نیز با مهربانیِ عمومی مرا گرامی نداری،•Nor thou with public kindness honour me,
12. 12مگر این‌که آن گرامی‌داشت را از نامِ خود بکاهی:•Unless thou take that honour from thy name:
13. 13 اما چنین مکن، من چنان دوستت دارم،• But do not so, I love thee in such sort,
14. 14 که چون تو از آنِ منی، نیک‌نامیِ تو از آنِ من است.• As thou being mine, mine is thy good report.