Sonnet 70: That thou art blam'd shall not be thy defect

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1این‌که سرزنش‌ات می‌کنند، عیبِ تو نخواهد بود،•That thou art blam'd shall not be thy defect,
2. 2چه نشانه‌ی بدگویی همواره بر زیبا بوده است؛•For slander's mark was ever yet the fair;
3. 3پیرایه‌ی زیبایی، بدگمانی است،•The ornament of beauty is suspect,
4. 4کلاغی که در شیرین‌ترین هوای آسمان می‌پرد.•A crow that flies in heaven's sweetest air.
5. 5پس تو نیک باش، بدگویی تنها تأیید می‌کند•So thou be good, slander doth but approve
6. 6ارزشِ بزرگ‌ترت را، چون زمان به تو دل می‌بازد؛•Thy worth the greater being woo'd of time;
7. 7چه عیبِ کرم‌خور، شیرین‌ترین جوانه‌ها را دوست می‌دارد،•For canker vice the sweetest buds doth love,
8. 8و تو بهارِ پاکِ بی‌لک را نشان می‌دهی.•And thou present'st a pure unstained prime.
9. 9تو از کمینگاهِ روزهای جوانی گذشته‌ای•Thou hast passed by the ambush of young days
10. 10یا حمله‌نشده، یا چون حمله شد، پیروز،•Either not assail'd, or victor being charg'd;
11. 11و با این حال این ستایشت نمی‌تواند چنان ستایش باشد•Yet this thy praise cannot be so thy praise,
12. 12که حسادت را که همیشه گستره‌اش بزرگ‌تر می‌شود، ببندد،•To tie up envy, evermore enlarg'd,
13. 13 اگر بدگمانیِ بدی، ظاهرت را نقاب نمی‌زد،• If some suspect of ill mask'd not thy show,
14. 14 آنگاه تو تنها سلطنت‌های دل‌ها را به‌تنهایی می‌داشتی.• Then thou alone kingdoms of hearts shouldst owe.